Warkworth,NZ, 1 jan. 09
Kia Ora! (= Hallo in Maori)
Lieve allemaal,
Aan ieder een gezond en waardevol 2009 gewenst!
Ons Nieuw Jaar werd per doedelzak ingeluid op een stil, verlaten en door sterren beschenen stand met een oud Schots lied. Wij vonden het ‘magisch’ zo’n doedelzak in de nacht, omringd door stilte, zacht kabbelen van het water en onder OUDE bomen. Zelfs Lars werd er stil van en heeft geluisterd. Na afloop mocht hij met de muzikant, een man uit ons gezelschap voor die avond, zelf proberen om er lucht in te blazen en er geluid uit te krijgen. Het is hem nog gelukt ook!
De avond hebben we doorgebracht met nieuwbakken vrienden (Mike&Toni, Larissa 14jr.en Scott 8jr.) en hun directe buren. Uiteraard in Kiwi stijl; warm, natuurlijk buiten, BBQ in de stijl van ‘bring a plate’ wat dan inhoud dat je je eigen eten+drinken meeneemt dat gezamenlijk genuttigd wordt, gespeend van iedere vorm van decorum, kinderen spelend op strand en gazon, de grote bloeiende oude Pohutokawa-bomen (zie rode bloem aan bovenzijde v.d. pagina – ook wel de ‘kerstboom van NZ’ genoemd omdat hij in deze tijd bloeit) zachtjes wuivend in een bijna warm briesje. We hadden geen klagen, hebben het naar ons zin gehad en de mensen waren vriendelijk maar, eerlijk is eerlijk, niet ‘EIGEN’.
Wat ons verbaasde was het moment van 24.00 uur. Zoals iedere NL-er weet wens je elkaar een goed nieuw jaar met een omarming en/of een klinkende zoen. Deze Dutchies waren het enige gezin dat elkaar opzocht, gearmd met elkaar de seconden aftelden en samen 2009 instapten en ‘Happy New Year’ riepen. Die malle Kiwi’s deden helemaal NIETS! Alsof er neits aan de hand was. Rare mensen die Kiwi’s bij Nieuw Jaar! Wij houden het wel gewoon NL-se stijl hoor, stukken warmer dan ‘Kiwi style’. Ha, en dat voor een paar ‘nuchtere Hollanders’. Hadden we niet verwacht.
Kerst was voor ons een erg drukke bedoening.
Lars had vol hoop een glas melk en een koekje bij de openhaard neergezet, en dat wierp zijn vruchten af;
Gelukkig (vooral voor Lars) wist de Kerstman inmiddels dat ook wij hier wonen en was hij instaat op zo’n korter termijn nog er nog wat bij te stoppen op de slee.
Tot onze grote verassing waren we uitgenodigd om dit samen met onze nieuwbakken Kiwi-vrienden Mike, Toni, Rissy (14) en Scott (8) door te brengen, samen met hun familie; totaal 18 pers. Beetje veel.., maar veel beter dan ‘verlaten’ thuis zitten. Gelukkig hadden we perfect weer dus alles kon naar buiten. We hebben een hele prettige dag gehad en het uitwisselen van kerstkado’s op een leuke manier opgelost (wellicht een Sinterklaas idee?);
Ieder gezin nam voor het aantal personen in het eigen gezin 1 kado mee voor een max. bedrag van NZ$10 (dit was dus slechts €5). Alles werd op een ‘hoop gegooid’ en daarna om de beurt (dmv lootjes) 1 kado openen. Als je kado je bevalt dan hou je het, en als een v.d. anderen een kado heeft dat je aantrekkelijker vind dan kies je om te ruilen. De ander mag niet weigeren en krijgt dus het cadeau v.d. gene die juist de beurt had. Om elkaar nog een beetje extra te plagen hebben we iedereen 2x een beurt laten hebben. Mits men bereid is een beetje plagen en humor te accepteren als deel van het spel heb je dikke pret; volw. met een een kinder kado, kids die elkaar ‘belagen’ om een felbegeerd item, en ‘jagen’ naar HET kado tussen de kado’s. Je weet dus van te voren nooit wie jouw meegebrachte cadeau krijgt, of waar jezelf mee thuis komt. Een ander voordeel bevindt zich op het financiële en tijds vlak; je hoeft niet meer voor alle ‘tientalle’ aanwezigen op cadeautjes jacht. Wij hebben veel gelachen en zijn uiteindelijk allemaal tevreden naar huis gegaan incl. gevulde maag want de BBQ (‘bring a plate’ – style) en Xmas Ham ontbraken natuurlijk niet..
In het oude jaar heeft Arjan
een begin gemaakt met, niet lachen, serieus (zee) vissen. Mike is een liefhebber van vissen en Arjan mag onder toeziend oog zijn lijntje uitgooien en de (spel)regels leren – ook die van de overheid want er gelden nogal wat regeltjes; bijv. max. zoveel stuks p.p. van die vis en pas vanaf een bepaalde maat mag hij meegenomen worden en anders terug gezet. De ene vis eet je wel, de ander gebruik je alleen als aas omdat ie ‘niet te vr….’ is. De regels zullen in NL wel niet veel anders zijn, maar daar hadden wij geen weet van. Affijn, meneer heeft het voorlopig naar zijn zin daar langs/op het water.
Wonder boven wonder heeft hij, ondanks de kwalitatief slechte bedden en gebrek aan fatsoenlijke stoelen om op de zitten, nog steeds geen klachten aan zijn rug. We zijn er echt over verbaasd, hebben dit in geen jaren meegemaakt. Heel, heel voorzichtig hopen we daarom wellicht ooit weer aan kamperen te kunnen denken… Het zou onze beweegbaarheid hier in NZ zeker vergroten als we bijv. eens een weekeinde een bepaalde omgeving zouden willen exploreren ipv een hotel te moeten zoeken vanwege de betere bedden. Wie weet…
Op 5 januari a.s. zou hij met zijn NZ-se job hebben moeten beginnen. Zijn werkvergunning is echter niet tijdig binnen. Gelukkig heeft zijn werkgever al vaker met dit bijltje gehakt, en maakt er geen probleem van. Hij is welkom zodra zijn vergunning binnen is. (Stiekem hoop ik dat ze hem al wel laten beginnen waarmee hij dan wellicht al wat vrije dagen zou kunnen opbouwen. Officieel mag dat natuurlijk niet.)
Erryn
heeft ‘last’ van een groei spurt. Ze heeft inmiddels 2 tandjes, zit aan het vaste voedsel en kijkt desondanks vooral ons eten van de lepel, vindt liggen géén sport meer, zitten doet ze wel zonder papa, mama, maxi cosi of kussen om zich heen en lopen liever vandaag nog los dan morgen. Eergisteren ontdekte ze hallo of dag zeggen dmv zwaaien. En dus doet ze dat met een trotse riante grijns op haar snuit! We lachen ons soms gek. Als zie iemands aandacht wil geeft ze net zolang een ‘gil’ tot ze die aandacht ook krijgt en kletst of zwaait dan. Als ze Lars ziet breekt de zon nog altijd op haar gezicht door. Arjan zei gisteren zoiets als ‘Ze begint haar deel op te eisen en bij te dragen aan persoonlijkheid in het gezin, ze is niet langer ‘bagage’ meer.
En Lars…
Hij klets nog steeds de oren van je hoofd hoor, en nu in 2 talen, maar hij is rustiger en tevreden. Loopt soms zelfs te zingen (deed hij in NL zelden) en doet af en toe spontaan uit eigen beweging bijv. de vaatwasser uitruimen!
We willen graag dat hij een sport/aktiviteit oppakt. Om uit te vinden wat hem echt zou kunnen interesseren hebben we daarom besloten dat hij een aantal dingen een poosje mag uitproberen voordat hij een keus (hoeft) maakt. Voor nu is hij begonnen met paardrijden en dat bevalt hem buitengewoon goed. De eerste keer schrok ik wel een beetje want ik verwachtte dat er net als in NL met beginners fijn in een bak begonnen zou worden. Je weet wel, lekker afgebakend, lekker veilig… Niet dus! Hij wordt op een pony gezet en daar zag ik mijn kind het hek uit rijden en de ‘wildernis’ in gaan. Gelukkig wel onder persoonlijke begeleiding maar toch… Hij kwam na een uur stralend en kwekkend terug en riep dat hij morgen wel weer wilde. Als het een beetje meezit gaat hij morgen 4 jan of overmorgen weer rijden.
Zoals zijn eerste vriendje in Snells Beach een feit werd zo kwamen vanmorgen weer 2 vriendjes spontaan de oprijlaan op om te vragen of Lars kwam spelen. Het is nog wel een beetje vroeg maar Case en Max lijken ‘in de smaak te vallen’. Wellicht een begin voor een nieuwe vriendschap met kids van ‘om de hoek’.
De container laat nog steeds op zich wachten.
We zitten dus nog steeds in een vrij leeg huis. Raar genoeg hebben we er eigenlijk geen van allen echt moeite mee. De ruimte bevalt ons eigenlijk wel, al ontbreekt natuurlijk het zit comfort wel. Tot op heden hebben we ook geen van allen een ‘diepte punt’ gehad omdat er zoveel ontbreken zou. Ik ben er van overtuigd dat het feit dat het zomer is hier het grootste deel aan bijdraagt, maar ook dat heeft ons wel verbaasd. We hadden toch wel verwacht op onze kiezen te moeten beiten om deze tijd uit te zitten. Het tegendeel is tot op heden waar. Desalniettemin (tje, dat is 1 woord) zien we inmiddels wel uit naar deze blikken trommel. Tussen nu en de volgende 2 weken zou hij binnen moeten kunnen komen… Let’s hope so! Waar we het meest naar uitzien zijn onze bedden. Hoewel we erg blij zijn met de geleende bedden, smachten we toch echt naar ons eigen bed dat toch véééeéle malen beter slaapt dan wat we nu hebben.
We hebben al bedacht dat er veel te veel in die container zit om in dit huis kwijt te kunnen. En dan heb ik het niet alleen over de ca. 40 dozen boeken die onderweg zijn (ja, ik jullie denken; welke gek neemt er nou 40 dozen met boeken mee…?!)
Vanuit het diepe zuiden groeten wij jullie, Kia Ora (=tot ziens, het ga je goed in Maori)!
Kus!
Sandra, Arjan, Lars & Erryn – pootje v. Pluck
