19 November 2009 - Onze 3e spruit is geboren!
Hij luisterd naar de naam Peter OWEN Matthijs en is met 7,5 pond een mooi maatje.
Foto's rondom de eerste tijd zijn te bekijken op de link hiernaast (Kiwi fotoalbum - Owen).
De bevalling is goed verlopen, in ca. 4 tot 5 uur en lekker thuis. Aangezien de weeen in de nacht begonnen, waren Erryn en Lars dus gewoon thuis slapende in hun eigen bedjes boven, en wij beneden in de serre (!!!) aan de puf. Toen Owen net geboren was kwamen zij juist naar beneden en hebben hem dus wel heel pril kunnen aanschouwen. Lars was, evenals bij Erryn, toch wel erg trots EN ontroerd. Vond het ook wel een beetje eng en verdween glunderend al snel weer naar boven. Erryn is bij Arjan op schoot geklommen en heeft zeker een half uur met glimmende ogen stilletjes zitten kijken. Was mooi om te zien.
Ikzelf ben na een bevalling, zelfs niet bij die van Erryn, fysiek zo fit geweest en merk weinig van napijn of ongemakken. Wie weet denk ik daar morgen anders over, maar voor nu is het uitstekend.
Arjan heeft natuurlijk de hele nacht mee gewaakt, gezord en gecaterd en daarna de hele dag voor 2 kids, een hond, een huishouden en vrouw en baby gezorgd. Hij is dus helemaal versleten en lag vroeg lichamelijk uitgeput maar tevreden te slapen. Morgen, 20 november, is het zíjn verjaardag - een groter kado kan geen man zich wensen.
Owen is net als de andere 2 een echte Noordhoek om te zien, allemaal uit dezelfde trechter. Mooi ventje, lijkt voor het moment rustig. De tijd zal leren wat voor karaktertje erin zit.
------------------------------------------------------------------------------
21 November 2009
Kraamhulp - wat een GEWELDIG SYSTEEM IN NL - kennen ze hier niet en wordt, zeker na de top hulp die we bij Erryn hadden, node gemist en met terug werkende kracht nogmaals gewaardeerd. We zijn dus geheel en al op onszelf aangewezen voor alles. Gelukkig is Arjan de komende 2 weken thuis, maar zeker deze eerste week komt dus wel ALLES bij hem terecht vwb verzorging van
kinderen, hond, huishouden, koken&eten, inkopen enz. Hij rent zich rot, doet het geweldig en is compleet versleten! Moederlief en kindertjes zouden zich geen betere echtgenoot + papa kunnen wensen!!! HULDE AAN ARJAN!
En ook hulde aan Lars..., toppie grote zoon!Hij doet ook zijn duit in het zakje door zich vaak te lenen om dingen te pakken, te brengen, op te ruimen of met Erryn te spelen als dat papa en mama even uit de brand helpt.
We zullen de komende tijd moeten leren met wat meer rommel in huis, wat minder regels voor de kids en Pluck wat minder uitlaten te moeten leven. De vermoeidheid tgv gebroken nachten slaat toch wel toe.
Maar..., we zijn gelukkig en tevreden met deze kleine man en elkaar!
zaterdag 21 november 2009
dinsdag 9 juni 2009
Verhuisd! Tijd om te kamperen... EN ... Lars, wat een prestatie!
Warkworth, 9 juni 2009
Lieve allemaal,
Afgelopen zaterdag zijn we in 4 uurtjes van A naar B verhuisd met mede helpen van een aantal lokale Kiwi's die bovendien 3 vrouwen in hun kielzog meenamen die gelijk het huurhuis van boven tot beneden hebben schoongemaakt! Aangezien mijn verloskundige er zelf ook bij was, stond ik onder strenge toezicht en mocht bijna niets doen. Toch niet zo makkelijk..., toekijken en geen vinger mogen uitsteken. Het heeft me gisteren, maandag, echter ERG veel werk bespaard met de laatste schoonmaakpuntjes op de welbekende ' i' . Wordt het huis nl. niet naar wens van de verhurende partij opgeleverd, dan loop je het risico dat ze 3-4wk. huur in hun zak steken. Met dat geld kunnen we beter iets anders doen. Buurjongetjes hadden in de dag ervoor, toen het al wel leeg stond, de groententuin nog even gemolesteerd waardoor we de paprika's en courgettes kapotgetrapt door de hele tuin vonden en de rabarber helemaal vertrapt aantroffen. Beetje kwaad waren we wel en aangezien dergelijk gedrag niet de eerste keer was van deze twee broertjes hebben we Lars moeten zeggen dat ze niet langer welkom zijn in ons huidige huis.
Goed, het huis is nogsteeds een bouwput beneden;
- we zitten nog op de oude vloerbedekking waar de cement en verf vlekken inzitten van de stukadoor
- en een keuken ontbreekt nog. De laundry hebben we voorlopig verheven tot washok annex kookhok wat een beetje behelpen is maar niet onmogelijk.
Het gevolg is dat we veel dingen niet hun plekje kunnen geven. Spullen voor binnen staan in de serre of schuur/garage en wat normaal gesproken in de garage staat, staat nu buiten onder de carpoort. Theoretisch ligt daar dus alles ' voor de grabbel' maar gelukkig zijn het nauwelijks de meest waardevolle spullen die we bezitten. Het zij zo voor nu.
De schoorsteen blijkt verstopt te zitten endus hebben we ook geen verwarmingsbron op dit moment. In een huis dat nog een halve bouwput is, is dat een frisse uitdaging, vooral 's morgens en 's avonds.
A.s. vrijdag zou de keuken geinstalleerd moeten worden en half volgende week wordt dan de vloerbedekking beneden gelegd. - Eindelijk klaar gelegenheid om e.e.a. een beetje aan de kant te krijgen dan.
Wat wel erg leuk is dat de luxe ' bloemstukken' hier bewoon in de tuin groeien. Gisteren heb ik een prachtig bloemstuk in elkaar gezet dat in NL waarschijnlijk toch al snel ca. 20 Euro zou kunnen kosten. Daar had ik wel lol in moet ik zeggen.
Arjan en ik zijn alletwee inmiddels wel moe. Desondanks is Arjan nu de vloer in de keuken op zijn blote knietjes aan het verwijderen alvorens de keuken erin kan. Als die er eenmaal inzit gaan we waarschijnlijk zelf de tegels (vloer & muur) doen... Ja, ja, tegen de tijd dat we echt klaar zijn, zijn we bijna bouwvakkers.
Mijn buikje is op dit moment wel een beetje gevoelig en rustig aandoen is dus geboden. Niet teveel tillen enzo. Verder alles goed.
Lars is happy met zij nieuwe kamer en ook Erryn is een en al tevredenheid. Ze heeft voorlopig de grootste lol om rondjes te rennen van de
woonkamer > eetkamer > keuken > hal > woonkamer en kan er heel wat lopen voordat ze het weer opgeeft voor een uurtje.
Er gebeurt zo'n hoop hier op het moment, dat ik toch bijna vergeet dat Lars afgelopen vrijdag ook nog een mijlpaal heeft gemaakt;
Iedere maand hebben ze met de hele school een zgn. 'assembly' waar o.a. gezamenlijk het volkslied gezongen wordt maar vooral de verdiensten van individuele leerlingen worden uitgelicht dmv het uitreiken van een persoonlijke 'award' tenoverstaande van de gehele aanwezige school. E.e.a. natuurlijk vooral om de eigenwaarde en zelfvertrouwen te boosten en dat lijkt prima te werken.
Onze grote zoon werd door de juffrouw voorgedragen voor een award voor 'zelfstandig zijn en enthousiast leren'.
bijgaand een trotse Lars, die samen met zusje lief het podium opstapte, en die aanvankelijk een beetje schrok van 'op het podium moeten komen'. Terecht is hij er trots op. Uiteindelijk zit hij nog maar 7 mnd. op school en leert Engels. Om dan in dit stadium al beloond te worden met 'zelfstandig werken'... Wij vinden het een hele prestatie en zijn erg trots op hem!
Goed. Lang verhaal geworden, ik hoop dat het niet vervelend lezen was.
Het feit dat ik deze mail verstuur, geeft dus aan dat de telefoon/internet verbinding weer werkt. Skype moet echter nog geinstalleerd worden, dus nog even geduld voor die actie aub.
Groetjes,
SAndra
Lieve allemaal,
Afgelopen zaterdag zijn we in 4 uurtjes van A naar B verhuisd met mede helpen van een aantal lokale Kiwi's die bovendien 3 vrouwen in hun kielzog meenamen die gelijk het huurhuis van boven tot beneden hebben schoongemaakt! Aangezien mijn verloskundige er zelf ook bij was, stond ik onder strenge toezicht en mocht bijna niets doen. Toch niet zo makkelijk..., toekijken en geen vinger mogen uitsteken. Het heeft me gisteren, maandag, echter ERG veel werk bespaard met de laatste schoonmaakpuntjes op de welbekende ' i' . Wordt het huis nl. niet naar wens van de verhurende partij opgeleverd, dan loop je het risico dat ze 3-4wk. huur in hun zak steken. Met dat geld kunnen we beter iets anders doen. Buurjongetjes hadden in de dag ervoor, toen het al wel leeg stond, de groententuin nog even gemolesteerd waardoor we de paprika's en courgettes kapotgetrapt door de hele tuin vonden en de rabarber helemaal vertrapt aantroffen. Beetje kwaad waren we wel en aangezien dergelijk gedrag niet de eerste keer was van deze twee broertjes hebben we Lars moeten zeggen dat ze niet langer welkom zijn in ons huidige huis.
Goed, het huis is nogsteeds een bouwput beneden;
- we zitten nog op de oude vloerbedekking waar de cement en verf vlekken inzitten van de stukadoor
- en een keuken ontbreekt nog. De laundry hebben we voorlopig verheven tot washok annex kookhok wat een beetje behelpen is maar niet onmogelijk.
Het gevolg is dat we veel dingen niet hun plekje kunnen geven. Spullen voor binnen staan in de serre of schuur/garage en wat normaal gesproken in de garage staat, staat nu buiten onder de carpoort. Theoretisch ligt daar dus alles ' voor de grabbel' maar gelukkig zijn het nauwelijks de meest waardevolle spullen die we bezitten. Het zij zo voor nu.
De schoorsteen blijkt verstopt te zitten endus hebben we ook geen verwarmingsbron op dit moment. In een huis dat nog een halve bouwput is, is dat een frisse uitdaging, vooral 's morgens en 's avonds.
A.s. vrijdag zou de keuken geinstalleerd moeten worden en half volgende week wordt dan de vloerbedekking beneden gelegd. - Eindelijk klaar gelegenheid om e.e.a. een beetje aan de kant te krijgen dan.
Wat wel erg leuk is dat de luxe ' bloemstukken' hier bewoon in de tuin groeien. Gisteren heb ik een prachtig bloemstuk in elkaar gezet dat in NL waarschijnlijk toch al snel ca. 20 Euro zou kunnen kosten. Daar had ik wel lol in moet ik zeggen.
Arjan en ik zijn alletwee inmiddels wel moe. Desondanks is Arjan nu de vloer in de keuken op zijn blote knietjes aan het verwijderen alvorens de keuken erin kan. Als die er eenmaal inzit gaan we waarschijnlijk zelf de tegels (vloer & muur) doen... Ja, ja, tegen de tijd dat we echt klaar zijn, zijn we bijna bouwvakkers.Mijn buikje is op dit moment wel een beetje gevoelig en rustig aandoen is dus geboden. Niet teveel tillen enzo. Verder alles goed.
Lars is happy met zij nieuwe kamer en ook Erryn is een en al tevredenheid. Ze heeft voorlopig de grootste lol om rondjes te rennen van de
woonkamer > eetkamer > keuken > hal > woonkamer en kan er heel wat lopen voordat ze het weer opgeeft voor een uurtje.
Er gebeurt zo'n hoop hier op het moment, dat ik toch bijna vergeet dat Lars afgelopen vrijdag ook nog een mijlpaal heeft gemaakt;Iedere maand hebben ze met de hele school een zgn. 'assembly' waar o.a. gezamenlijk het volkslied gezongen wordt maar vooral de verdiensten van individuele leerlingen worden uitgelicht dmv het uitreiken van een persoonlijke 'award' tenoverstaande van de gehele aanwezige school. E.e.a. natuurlijk vooral om de eigenwaarde en zelfvertrouwen te boosten en dat lijkt prima te werken.
Onze grote zoon werd door de juffrouw voorgedragen voor een award voor 'zelfstandig zijn en enthousiast leren'.
bijgaand een trotse Lars, die samen met zusje lief het podium opstapte, en die aanvankelijk een beetje schrok van 'op het podium moeten komen'. Terecht is hij er trots op. Uiteindelijk zit hij nog maar 7 mnd. op school en leert Engels. Om dan in dit stadium al beloond te worden met 'zelfstandig werken'... Wij vinden het een hele prestatie en zijn erg trots op hem!
Goed. Lang verhaal geworden, ik hoop dat het niet vervelend lezen was.
Het feit dat ik deze mail verstuur, geeft dus aan dat de telefoon/internet verbinding weer werkt. Skype moet echter nog geinstalleerd worden, dus nog even geduld voor die actie aub.
Groetjes,
SAndra
vrijdag 5 juni 2009
Morgen is het zover..
Even kort door de bocht, er is nog zoveel te doen;
morgen gaan we verhuizen van hier naar 'om de hoek' - er staan een paar huizen en bomen tussen, maar we zouden ons eigen huis hiervandaan bijna kunnen zien liggen.
dus echt..., ver is het helemaal niet
maar, de telefoonaansluiting moet natuurlijk ook verplaatst en daarná kan arjan het internet pas weer aansluiten. geen idee hoelang dat zal gaan duren.
dus als we een week (of 2) niet beschikbaar zijn dan kan dat dus gewoon daar mee te maken hebben.
mochten er evt. toch urgent contact wenselijk zijn dan is daar natuurlijk altijd de GSM;
Arjan 00 64 – 2 - 1042 7995
Sandra 00 64 – 2 - 1024 3221 3
verder is er nog zó verschrikkelijk veel te doen aan het huis dat wel geregeld is maar niet tijdig kon worden afgerond - hoofdzakelijk beneden dat het nog wel een weekje kamperen zal zijn. we zijn behoorlijk MOE maar zien er naaruit om naar daar te gaan.
met het buikje gaat het nogaltijd goed, geen zorgen daar.
het is hier 's nachts toch zowaar al een hele week tegen het vriespunt geweest 's nachts! en KOUD dat het dan 's morgens is in huis. gelukkig zijn het met die heldere nachten ook allemaal prachtige zonnige dagen die de boel weer snel opwarmen. we merken nu aan den lijve hoe héééééée'rlijk een CV is. Dus voor jullie; geniet van die luxe!
kus van ons allen
morgen gaan we verhuizen van hier naar 'om de hoek' - er staan een paar huizen en bomen tussen, maar we zouden ons eigen huis hiervandaan bijna kunnen zien liggen.
dus echt..., ver is het helemaal niet
maar, de telefoonaansluiting moet natuurlijk ook verplaatst en daarná kan arjan het internet pas weer aansluiten. geen idee hoelang dat zal gaan duren.
dus als we een week (of 2) niet beschikbaar zijn dan kan dat dus gewoon daar mee te maken hebben.
mochten er evt. toch urgent contact wenselijk zijn dan is daar natuurlijk altijd de GSM;
Arjan 00 64 – 2 - 1042 7995
Sandra 00 64 – 2 - 1024 3221 3
verder is er nog zó verschrikkelijk veel te doen aan het huis dat wel geregeld is maar niet tijdig kon worden afgerond - hoofdzakelijk beneden dat het nog wel een weekje kamperen zal zijn. we zijn behoorlijk MOE maar zien er naaruit om naar daar te gaan.
met het buikje gaat het nogaltijd goed, geen zorgen daar.
het is hier 's nachts toch zowaar al een hele week tegen het vriespunt geweest 's nachts! en KOUD dat het dan 's morgens is in huis. gelukkig zijn het met die heldere nachten ook allemaal prachtige zonnige dagen die de boel weer snel opwarmen. we merken nu aan den lijve hoe héééééée'rlijk een CV is. Dus voor jullie; geniet van die luxe!
kus van ons allen
Hulde aan de (lokale) Kiwi's!
Warkworth,NZ, 31 mei ’09
Kia Ora! (= Hallo in Maori)
De afgelopen weken zijn we druk bezig geweest in ons a.s. huis.
Beneden begon e.e.a. met het laten verwijderen van asbest, daarna een stucadoor/schilder erin die halverwege de klus meldde dat hij het plafond niet ging doen. Met bijgehorende vertraging, die we ons eigenlijk niet konden veroorloven, dus hals over kop opzoek naar een mannetje om het plafond te laten stuken die dan weer niet schildert als de klus geklaard is. De plafondschilder, alleen voor beneden, moet nog gevonden worden terwijl aan het eind van komende week de vloerbedekking gelegd had zullen worden…., en wij op zaterdag zullen intrekken… Dus, de vloerbedekking maar in 2 klussen verdeeld; boven laten doen volgens planning voor a.s. vrijdag, en beneden als het schilderwerk is afgerond.
Oh ja, had ik al gemeld dat de keuken, maar daar staan keukens om bekend, niet tijdig geleverd wordt?! Wordt een ½ week later zeggen ze, we zitten dus ná intrekken nog een ½ wk. zonder keuken!
En als klap op de vuurpijl krijgen we nog geen gasflessen geleverd voor de warmwater voorziening en om te koken, omdat de installatie zoals die kort vóór verkoop werd aangelegd niet legaal is… Of we nog even de plumber/gasfitter willen laten aanrukken. Zal spannend worden of ie dat redt vóórdat wij intrekken.
In de slaapkamers boven zijn we zelf hard aan de slag geweest. breken met koevoet en breekijzer, behang strippen, schuren, plamuren, gaten vullen bij de vleet, en dan eindelijk een keer de kwast op mogen pakken om de boel weer een beetje te zien opknappen.
Arjan heeft, voor het eerst in zijn leven (zijn woorden, niet de mijne!) en met grote voldoening kunnen mee klussen in/aan zijn eigen huis. In NL lag hij al met een ‘gebroken rug’ in bed als hij naar een verfkwast keek, en nu heeft hij het leeuwendeel voor zijn rekening genomen. Zonder hem hadden we zeker niet zover geweest als nu! De kinderkamers zijn gedaan, en onze kamer staat voor de komende 2 dgn op de planning.
Klussen met Erryn die rondhopst + de zwangerschap was natuurlijk niet erg productief werken. Maar, net als Arjan, ik voel met moe maar goed. We gaan naar ons EIGEN huis! Ik zal blij zijn als we daar een beetje op orde zitten! En dan doe ik een maand lang helemaal NIKS!!!
Het huis waar we nu nog wonen wordt met het inpakken van alles langzaam aan weer een onpersoonlijk en koud betonnen blok. Zaterdag 8 juni moeten we klaar zijn om uit te vliegen., voor de 2e keer in minder dan 1 jaar. En dan stapt er vanmiddag ineens een wild vreemde man het huis binnen waar wij aan het klussen zijn, met de mededeling dat hij komt helpen en een trailer meeneemt! Sorry?! U zei…?!
Hoe…?! De aap komt uit de mouw als mijn verloskundige vanavond belt met de mededeling dat ze wat rondgevraagd heeft bij haar in de gemeente en dat we hulp te krijgen van 5 ‘sterke mannen’ die arriveren met 3 paardentrailers. En, een mevrouw vond het jammer dat ze niet kon helpen verhuizen, maar ze zal voor een maaltijd zorgen ’s avonds…
Daar valt onze mond van open, brok in onze keel. Zij kennen ons niet! Wij kennen hen niet ! Nooit van ons leven ontmoet! Waarom zouden ze?! Maar ze doen het wel.., zomaar! Wij zijn diep onder de indruk en ERG blij met een helpende hand. Het gaat goed met ons maar een bééééééééééétje moe zijn we toch wel.
Die kiwi’s…, soms lachen we om ze, soms zijn ze ‘moeilijk’ te volgen, maar hier hebben ze toch wel een hoop respect verdiend!
Vanuit het diepe zuiden groeten wij jullie, Kia Ora (=hallo, tot ziens, het ga je goed in Maori)!
Kus!
Sandra, Arjan, Lars, Erryn & ‘Kiwi’ – pootje v. Pluck
Miv 8 juni a.s. zal ons adres worden:
.....
zondag 17 mei 2009
Warkworth,NZ, 15 mei ’09
Kia Ora! (= Hallo in Maori)
LEUK NIEUWS! ALLEEN MAAR LEUK NIEUWS!
15 mei… - een hoop leuke dingen gebeuren voor ons op 15 mei;
11 jaar geleden hadden we groot feest en zeiden we ‘ja’ tegen elkaar
Vorig jaar begonnen de weeën die Erryn op de wereld zouden zetten
Anno 2009, hebben we een grote klapper te melden (haal maar even adem want…): er komt nog een Noordhoek bij !!!! vol verwachting klopt ons hart.
We zijn inmiddels de 12 weken gepasseerd, hebben net een echo gehad en alles ziet er voorlopig goed uit. Onze ‘kiwi’ mogen we verwachten rond de verjaardag van Arjan – eind november dus. Ikzelf voel me goed, soms een beetje ‘vervelend’ maar niets buitensporigs. Net als bij het nieuws van Erryn straalde Lars van oor tot oor toen hij het te horen kreeg. En ook papa en mama zijn er erg blij mee!
En dan gelijk maar het volgende leuke nieuws: We hebben onze eigen postzegel van NZ-se bodem te pakken gekregen! Het is een huis uit de late jaren 70 en dat was gelijk de laatste keer dat er binnen decoratief iets aan gedaan werd. Je kunt je voorstellen hoe dat eruit zag… We moeten er dus een hele hoop aan knutselen om e.e.a weer een beetje bij de tijd te krijgen. Deze week is er professioneel asbest verwijderd, daarna verwachten we de schilder, de vloerbedekking en een (joepie!) andere keuken. Boven gaan we alles zelf doen zoals behang eraf stomen en muren, deuren en kasten verven etc.
Miv 8 juni a.s. zal ons adres worden:
.....
Kunnen we eindelijk de rest van de dozen uitpakken, want voorlopig staan er nog een groot deel van wat niet direct nodig is ingepakt in de garage…
Lars heeft zijn eerste semester achter de rug en is aan zijn 2e begonnen!
Hij was in januari zo blij om eindelijk weer naar school te kunnen! Zijn school uniform (er staan een paar foto’s van hem in school in het fotoalbum2009), waar hij toen nog apetrots op was is inmiddels gewoon geworden.
Aanvankelijk was ik niet zo blij met het idee van een uniform maar voor hier lost het een toch een hoop sociale en financiële gaten op; Er zijn veel gezinnen die maar net of toch niet kunnen rondkomen – er schijnen met regelmaat kinderen zonder ontbijt op school te verschijnen. Met een schooluniform dat voor iedereen hetzelfde is en kost, hoeft er dus niemand te ‘adverteren’ of ze het breed hebben of niet. Visueel zijn alle kinderen even ‘goed’ gekleed en ’s zomers lopen de meeste kids toch wel op blote voeten. Ik kom zelfs menige volwassene in de winkels tegen die op blote voeten rondlopen.
Voorlopig merk ik aan Lars nog geen weerstand tegen het uniform en wij/.hij hoeft ’s morgens niet na te denken wat hij vandaag toch weer eens aan zal doen.
De schooltas van Lars is gevuld met
- ‘brainfood’ (tussendoortje voor ochtend+middag pauze)
- lunchbox + drinken, want thuis komen tussen de middag dat kennen ze hier helemaal NIET
- schriften, pennen enz. want die schaf je hier zelf aan en neem je op je eerste dag mee naar school
- zwemspullen, want school heeft een eigen zwembadJE waar ze les krijgen 2 tot 3x per week
Hij kan lopend naar school die niet veel verder weg is als wat we in Bergambacht moesten lopen en ook straks vanuit het nieuwe huis is de afstand niet groter.
Zijn Engels vliegt met sprongen vooruit en helaas gaat dan hand in hand met een achteruit gaan van zijn Nederlands – ondanks dat we hier in huis gewoon NL blijven spreken. Hij 9begint te neigen naar een letterlijke vertaling vanuit het Engels naar het NL.
Bijv. ‘The boy was this big’ wordt dan in het NL ‘De jongen was dit groot’. Natuurlijk begrijpen we wat hij zegt, maar correct NL is het niet. Het komt ook met regelmaat voor dat we hem moeten dwingen NL te spreken ipv van Eng of dat hij het Eng. woord wel weet maar serieus moet nadenken bij wat het NL woord nu toch weer was…We hadden wel verwacht dat hij het Eng. snel zou oppakken, maar dat het NL daarbij zo snel achteruit zou gaan dat verbaasd ons toch wel.
Oh ja, bijna vergeten, nog meer positief nieuws:
We hebben onze ‘expresion of interest’ (dit is een voortraject voor het kunnen aanvragen van een PR, (=permanente verblijfsvergunning) met positief gevolg afgerond. Het doel van dit traject is dat ze uitzoeken of je basis vereisten voldoen aan de minimum gestelde eisen (=punten telling) voor een PR. Afgelopen week kregen we bericht dat we hier goed doorheen zijn gekomen en ontvingen een ‘uitnodiging’ om de PR aan te vragen. Hetgeen in beginsel dus een positief bericht is.
In het volgende traject, de aanvraag v.d. PR zelf, wordt o.a. een politierapport aangevraagd in NL om vast te stellen of we geen criminele achtergrond hebben. Voor zover wij weten is er ook daar geen reden tot zorg. Het zal alleen spannend worden of de PR optijd binnen is om onze a.s. spruit een 2e paspoort mee te kunnen geven. Alleen als wij in het bezit zijn van een PR heeft een in NZ geboren baby recht op de NZ nationaliteit. Aangezien wij ook NL staatsburger blijven, zal hij of zij dus 2 paspoorten kunnen hebben… De tijd zal het leren…, niet belangrijk, wel leuk…
Erryn is een ondeugd met 10 tanden en een hoop plezier! We genieten enorm van haar en broer en zus zijn nog steeds helemaal weg van elkaar. En……, we gaan nog wel het nodige met haar beleven want er zit een koppetje op hoor! Niet van de domme, geen huilebalk als ze zich pijn doet en ERG overtuigd van wat ze wil. Natuurlijk is dat niet altijd hetzelfde als wat papa en mama gedachten hadden. Morgen, 16 mei is ze jarig. Aangezien ze al bezig is met het willen klimmen, met glimmend ogen natuurlijk, hebben we een plastic klimtoestelletje met glijbaan voor haar gekocht. Voorlopig heeft ze daar uitdaging genoeg een en broertje of zusje in spe zal er ook nog wel wat aan hebben. De Little People heeft ze ook al ontdekt en ook daar speelt ze met plezier mee. Verder moet Lars gaan oppassen dat hij zijn auto’s niet kwijtraakt want die zijn ERG interessant. En telefoons, afstandsbedieningen en keyboards zijn wel het meest aantrekkelijke dat ze te pakken kan krijgen.
Vanuit het diepe zuiden groeten wij jullie, Kia Ora (=hallo, tot ziens, het ga je goed in Maori)!
Kus!
Sandra, Arjan, Lars, Erryn & ‘Kiwi’ – pootje v. Pluck
Inmiddels (16 mei 2009) is Erryn 1 jaar geworden en zo ziet een meisje eruit als zee en ‘prinsessen’ verjaardag krijgt. (Erg he wat ouders hun kinderen ‘aandoen’. Maar het was toch wel erg leuk!)
Aanvankelijk was ik niet zo blij met het idee van een uniform maar voor hier lost het een toch een hoop sociale en financiële gaten op; Er zijn veel gezinnen die maar net of toch niet kunnen rondkomen – er schijnen met regelmaat kinderen zonder ontbijt op school te verschijnen. Met een schooluniform dat voor iedereen hetzelfde is en kost, hoeft er dus niemand te ‘adverteren’ of ze het breed hebben of niet. Visueel zijn alle kinderen even ‘goed’ gekleed en ’s zomers lopen de meeste kids toch wel op blote voeten. Ik kom zelfs menige volwassene in de winkels tegen die op blote voeten rondlopen.
Voorlopig merk ik aan Lars nog geen weerstand tegen het uniform en wij/.hij hoeft ’s morgens niet na te denken wat hij vandaag toch weer eens aan zal doen.
De schooltas van Lars is gevuld met
- ‘brainfood’ (tussendoortje voor ochtend+middag pauze)
- lunchbox + drinken, want thuis komen tussen de middag dat kennen ze hier helemaal NIET
- schriften, pennen enz. want die schaf je hier zelf aan en neem je op je eerste dag mee naar school
- zwemspullen, want school heeft een eigen zwembadJE waar ze les krijgen 2 tot 3x per week
Hij kan lopend naar school die niet veel verder weg is als wat we in Bergambacht moesten lopen en ook straks vanuit het nieuwe huis is de afstand niet groter.
Zijn Engels vliegt met sprongen vooruit en helaas gaat dan hand in hand met een achteruit gaan van zijn Nederlands – ondanks dat we hier in huis gewoon NL blijven spreken. Hij 9begint te neigen naar een letterlijke vertaling vanuit het Engels naar het NL.
Bijv. ‘The boy was this big’ wordt dan in het NL ‘De jongen was dit groot’. Natuurlijk begrijpen we wat hij zegt, maar correct NL is het niet. Het komt ook met regelmaat voor dat we hem moeten dwingen NL te spreken ipv van Eng of dat hij het Eng. woord wel weet maar serieus moet nadenken bij wat het NL woord nu toch weer was…We hadden wel verwacht dat hij het Eng. snel zou oppakken, maar dat het NL daarbij zo snel achteruit zou gaan dat verbaasd ons toch wel.
Oh ja, bijna vergeten, nog meer positief nieuws:
We hebben onze ‘expresion of interest’ (dit is een voortraject voor het kunnen aanvragen van een PR, (=permanente verblijfsvergunning) met positief gevolg afgerond. Het doel van dit traject is dat ze uitzoeken of je basis vereisten voldoen aan de minimum gestelde eisen (=punten telling) voor een PR. Afgelopen week kregen we bericht dat we hier goed doorheen zijn gekomen en ontvingen een ‘uitnodiging’ om de PR aan te vragen. Hetgeen in beginsel dus een positief bericht is.
In het volgende traject, de aanvraag v.d. PR zelf, wordt o.a. een politierapport aangevraagd in NL om vast te stellen of we geen criminele achtergrond hebben. Voor zover wij weten is er ook daar geen reden tot zorg. Het zal alleen spannend worden of de PR optijd binnen is om onze a.s. spruit een 2e paspoort mee te kunnen geven. Alleen als wij in het bezit zijn van een PR heeft een in NZ geboren baby recht op de NZ nationaliteit. Aangezien wij ook NL staatsburger blijven, zal hij of zij dus 2 paspoorten kunnen hebben… De tijd zal het leren…, niet belangrijk, wel leuk…
Erryn is een ondeugd met 10 tanden en een hoop plezier! We genieten enorm van haar en broer en zus zijn nog steeds helemaal weg van elkaar. En……, we gaan nog wel het nodige met haar beleven want er zit een koppetje op hoor! Niet van de domme, geen huilebalk als ze zich pijn doet en ERG overtuigd van wat ze wil. Natuurlijk is dat niet altijd hetzelfde als wat papa en mama gedachten hadden. Morgen, 16 mei is ze jarig. Aangezien ze al bezig is met het willen klimmen, met glimmend ogen natuurlijk, hebben we een plastic klimtoestelletje met glijbaan voor haar gekocht. Voorlopig heeft ze daar uitdaging genoeg een en broertje of zusje in spe zal er ook nog wel wat aan hebben. De Little People heeft ze ook al ontdekt en ook daar speelt ze met plezier mee. Verder moet Lars gaan oppassen dat hij zijn auto’s niet kwijtraakt want die zijn ERG interessant. En telefoons, afstandsbedieningen en keyboards zijn wel het meest aantrekkelijke dat ze te pakken kan krijgen.
Vanuit het diepe zuiden groeten wij jullie, Kia Ora (=hallo, tot ziens, het ga je goed in Maori)!
Kus!
Sandra, Arjan, Lars, Erryn & ‘Kiwi’ – pootje v. Pluck
Inmiddels (16 mei 2009) is Erryn 1 jaar geworden en zo ziet een meisje eruit als zee en ‘prinsessen’ verjaardag krijgt. (Erg he wat ouders hun kinderen ‘aandoen’. Maar het was toch wel erg leuk!)
zaterdag 3 januari 2009
Nieuw Jaar
Warkworth,NZ, 1 jan. 09
Kia Ora! (= Hallo in Maori)
Lieve allemaal,
Aan ieder een gezond en waardevol 2009 gewenst!
Ons Nieuw Jaar werd per doedelzak ingeluid op een stil, verlaten en door sterren beschenen stand met een oud Schots lied. Wij vonden het ‘magisch’ zo’n doedelzak in de nacht, omringd door stilte, zacht kabbelen van het water en onder OUDE bomen. Zelfs Lars werd er stil van en heeft geluisterd. Na afloop mocht hij met de muzikant, een man uit ons gezelschap voor die avond, zelf proberen om er lucht in te blazen en er geluid uit te krijgen. Het is hem nog gelukt ook!
De avond hebben we doorgebracht met nieuwbakken vrienden (Mike&Toni, Larissa 14jr.en Scott 8jr.) en hun directe buren. Uiteraard in Kiwi stijl; warm, natuurlijk buiten, BBQ in de stijl van ‘bring a plate’ wat dan inhoud dat je je eigen eten+drinken meeneemt dat gezamenlijk genuttigd wordt, gespeend van iedere vorm van decorum, kinderen spelend op strand en gazon, de grote bloeiende oude Pohutokawa-bomen (zie rode bloem aan bovenzijde v.d. pagina – ook wel de ‘kerstboom van NZ’ genoemd omdat hij in deze tijd bloeit) zachtjes wuivend in een bijna warm briesje. We hadden geen klagen, hebben het naar ons zin gehad en de mensen waren vriendelijk maar, eerlijk is eerlijk, niet ‘EIGEN’.
Wat ons verbaasde was het moment van 24.00 uur. Zoals iedere NL-er weet wens je elkaar een goed nieuw jaar met een omarming en/of een klinkende zoen. Deze Dutchies waren het enige gezin dat elkaar opzocht, gearmd met elkaar de seconden aftelden en samen 2009 instapten en ‘Happy New Year’ riepen. Die malle Kiwi’s deden helemaal NIETS! Alsof er neits aan de hand was. Rare mensen die Kiwi’s bij Nieuw Jaar! Wij houden het wel gewoon NL-se stijl hoor, stukken warmer dan ‘Kiwi style’. Ha, en dat voor een paar ‘nuchtere Hollanders’. Hadden we niet verwacht.
Kerst was voor ons een erg drukke bedoening.
Lars had vol hoop een glas melk en een koekje bij de openhaard neergezet, en dat wierp zijn vruchten af;
Gelukkig (vooral voor Lars) wist de Kerstman inmiddels dat ook wij hier wonen en was hij instaat op zo’n korter termijn nog er nog wat bij te stoppen op de slee.
Tot onze grote verassing waren we uitgenodigd om dit samen met onze nieuwbakken Kiwi-vrienden Mike, Toni, Rissy (14) en Scott (8) door te brengen, samen met hun familie; totaal 18 pers. Beetje veel.., maar veel beter dan ‘verlaten’ thuis zitten. Gelukkig hadden we perfect weer dus alles kon naar buiten. We hebben een hele prettige dag gehad en het uitwisselen van kerstkado’s op een leuke manier opgelost (wellicht een Sinterklaas idee?);
Ieder gezin nam voor het aantal personen in het eigen gezin 1 kado mee voor een max. bedrag van NZ$10 (dit was dus slechts €5). Alles werd op een ‘hoop gegooid’ en daarna om de beurt (dmv lootjes) 1 kado openen. Als je kado je bevalt dan hou je het, en als een v.d. anderen een kado heeft dat je aantrekkelijker vind dan kies je om te ruilen. De ander mag niet weigeren en krijgt dus het cadeau v.d. gene die juist de beurt had. Om elkaar nog een beetje extra te plagen hebben we iedereen 2x een beurt laten hebben. Mits men bereid is een beetje plagen en humor te accepteren als deel van het spel heb je dikke pret; volw. met een een kinder kado, kids die elkaar ‘belagen’ om een felbegeerd item, en ‘jagen’ naar HET kado tussen de kado’s. Je weet dus van te voren nooit wie jouw meegebrachte cadeau krijgt, of waar jezelf mee thuis komt. Een ander voordeel bevindt zich op het financiële en tijds vlak; je hoeft niet meer voor alle ‘tientalle’ aanwezigen op cadeautjes jacht. Wij hebben veel gelachen en zijn uiteindelijk allemaal tevreden naar huis gegaan incl. gevulde maag want de BBQ (‘bring a plate’ – style) en Xmas Ham ontbraken natuurlijk niet..
In het oude jaar heeft Arjan
een begin gemaakt met, niet lachen, serieus (zee) vissen. Mike is een liefhebber van vissen en Arjan mag onder toeziend oog zijn lijntje uitgooien en de (spel)regels leren – ook die van de overheid want er gelden nogal wat regeltjes; bijv. max. zoveel stuks p.p. van die vis en pas vanaf een bepaalde maat mag hij meegenomen worden en anders terug gezet. De ene vis eet je wel, de ander gebruik je alleen als aas omdat ie ‘niet te vr….’ is. De regels zullen in NL wel niet veel anders zijn, maar daar hadden wij geen weet van. Affijn, meneer heeft het voorlopig naar zijn zin daar langs/op het water.
Wonder boven wonder heeft hij, ondanks de kwalitatief slechte bedden en gebrek aan fatsoenlijke stoelen om op de zitten, nog steeds geen klachten aan zijn rug. We zijn er echt over verbaasd, hebben dit in geen jaren meegemaakt. Heel, heel voorzichtig hopen we daarom wellicht ooit weer aan kamperen te kunnen denken… Het zou onze beweegbaarheid hier in NZ zeker vergroten als we bijv. eens een weekeinde een bepaalde omgeving zouden willen exploreren ipv een hotel te moeten zoeken vanwege de betere bedden. Wie weet…
Op 5 januari a.s. zou hij met zijn NZ-se job hebben moeten beginnen. Zijn werkvergunning is echter niet tijdig binnen. Gelukkig heeft zijn werkgever al vaker met dit bijltje gehakt, en maakt er geen probleem van. Hij is welkom zodra zijn vergunning binnen is. (Stiekem hoop ik dat ze hem al wel laten beginnen waarmee hij dan wellicht al wat vrije dagen zou kunnen opbouwen. Officieel mag dat natuurlijk niet.)
Erryn
heeft ‘last’ van een groei spurt. Ze heeft inmiddels 2 tandjes, zit aan het vaste voedsel en kijkt desondanks vooral ons eten van de lepel, vindt liggen géén sport meer, zitten doet ze wel zonder papa, mama, maxi cosi of kussen om zich heen en lopen liever vandaag nog los dan morgen. Eergisteren ontdekte ze hallo of dag zeggen dmv zwaaien. En dus doet ze dat met een trotse riante grijns op haar snuit! We lachen ons soms gek. Als zie iemands aandacht wil geeft ze net zolang een ‘gil’ tot ze die aandacht ook krijgt en kletst of zwaait dan. Als ze Lars ziet breekt de zon nog altijd op haar gezicht door. Arjan zei gisteren zoiets als ‘Ze begint haar deel op te eisen en bij te dragen aan persoonlijkheid in het gezin, ze is niet langer ‘bagage’ meer.
En Lars…
Hij klets nog steeds de oren van je hoofd hoor, en nu in 2 talen, maar hij is rustiger en tevreden. Loopt soms zelfs te zingen (deed hij in NL zelden) en doet af en toe spontaan uit eigen beweging bijv. de vaatwasser uitruimen!
We willen graag dat hij een sport/aktiviteit oppakt. Om uit te vinden wat hem echt zou kunnen interesseren hebben we daarom besloten dat hij een aantal dingen een poosje mag uitproberen voordat hij een keus (hoeft) maakt. Voor nu is hij begonnen met paardrijden en dat bevalt hem buitengewoon goed. De eerste keer schrok ik wel een beetje want ik verwachtte dat er net als in NL met beginners fijn in een bak begonnen zou worden. Je weet wel, lekker afgebakend, lekker veilig… Niet dus! Hij wordt op een pony gezet en daar zag ik mijn kind het hek uit rijden en de ‘wildernis’ in gaan. Gelukkig wel onder persoonlijke begeleiding maar toch… Hij kwam na een uur stralend en kwekkend terug en riep dat hij morgen wel weer wilde. Als het een beetje meezit gaat hij morgen 4 jan of overmorgen weer rijden.
Zoals zijn eerste vriendje in Snells Beach een feit werd zo kwamen vanmorgen weer 2 vriendjes spontaan de oprijlaan op om te vragen of Lars kwam spelen. Het is nog wel een beetje vroeg maar Case en Max lijken ‘in de smaak te vallen’. Wellicht een begin voor een nieuwe vriendschap met kids van ‘om de hoek’.
De container laat nog steeds op zich wachten.
We zitten dus nog steeds in een vrij leeg huis. Raar genoeg hebben we er eigenlijk geen van allen echt moeite mee. De ruimte bevalt ons eigenlijk wel, al ontbreekt natuurlijk het zit comfort wel. Tot op heden hebben we ook geen van allen een ‘diepte punt’ gehad omdat er zoveel ontbreken zou. Ik ben er van overtuigd dat het feit dat het zomer is hier het grootste deel aan bijdraagt, maar ook dat heeft ons wel verbaasd. We hadden toch wel verwacht op onze kiezen te moeten beiten om deze tijd uit te zitten. Het tegendeel is tot op heden waar. Desalniettemin (tje, dat is 1 woord) zien we inmiddels wel uit naar deze blikken trommel. Tussen nu en de volgende 2 weken zou hij binnen moeten kunnen komen… Let’s hope so! Waar we het meest naar uitzien zijn onze bedden. Hoewel we erg blij zijn met de geleende bedden, smachten we toch echt naar ons eigen bed dat toch véééeéle malen beter slaapt dan wat we nu hebben.
We hebben al bedacht dat er veel te veel in die container zit om in dit huis kwijt te kunnen. En dan heb ik het niet alleen over de ca. 40 dozen boeken die onderweg zijn (ja, ik jullie denken; welke gek neemt er nou 40 dozen met boeken mee…?!)
Vanuit het diepe zuiden groeten wij jullie, Kia Ora (=tot ziens, het ga je goed in Maori)!
Kus!
Sandra, Arjan, Lars & Erryn – pootje v. Pluck
Kia Ora! (= Hallo in Maori)
Lieve allemaal,
Aan ieder een gezond en waardevol 2009 gewenst!
Ons Nieuw Jaar werd per doedelzak ingeluid op een stil, verlaten en door sterren beschenen stand met een oud Schots lied. Wij vonden het ‘magisch’ zo’n doedelzak in de nacht, omringd door stilte, zacht kabbelen van het water en onder OUDE bomen. Zelfs Lars werd er stil van en heeft geluisterd. Na afloop mocht hij met de muzikant, een man uit ons gezelschap voor die avond, zelf proberen om er lucht in te blazen en er geluid uit te krijgen. Het is hem nog gelukt ook!
De avond hebben we doorgebracht met nieuwbakken vrienden (Mike&Toni, Larissa 14jr.en Scott 8jr.) en hun directe buren. Uiteraard in Kiwi stijl; warm, natuurlijk buiten, BBQ in de stijl van ‘bring a plate’ wat dan inhoud dat je je eigen eten+drinken meeneemt dat gezamenlijk genuttigd wordt, gespeend van iedere vorm van decorum, kinderen spelend op strand en gazon, de grote bloeiende oude Pohutokawa-bomen (zie rode bloem aan bovenzijde v.d. pagina – ook wel de ‘kerstboom van NZ’ genoemd omdat hij in deze tijd bloeit) zachtjes wuivend in een bijna warm briesje. We hadden geen klagen, hebben het naar ons zin gehad en de mensen waren vriendelijk maar, eerlijk is eerlijk, niet ‘EIGEN’.
Wat ons verbaasde was het moment van 24.00 uur. Zoals iedere NL-er weet wens je elkaar een goed nieuw jaar met een omarming en/of een klinkende zoen. Deze Dutchies waren het enige gezin dat elkaar opzocht, gearmd met elkaar de seconden aftelden en samen 2009 instapten en ‘Happy New Year’ riepen. Die malle Kiwi’s deden helemaal NIETS! Alsof er neits aan de hand was. Rare mensen die Kiwi’s bij Nieuw Jaar! Wij houden het wel gewoon NL-se stijl hoor, stukken warmer dan ‘Kiwi style’. Ha, en dat voor een paar ‘nuchtere Hollanders’. Hadden we niet verwacht.
Kerst was voor ons een erg drukke bedoening.
Lars had vol hoop een glas melk en een koekje bij de openhaard neergezet, en dat wierp zijn vruchten af;
Gelukkig (vooral voor Lars) wist de Kerstman inmiddels dat ook wij hier wonen en was hij instaat op zo’n korter termijn nog er nog wat bij te stoppen op de slee.
Tot onze grote verassing waren we uitgenodigd om dit samen met onze nieuwbakken Kiwi-vrienden Mike, Toni, Rissy (14) en Scott (8) door te brengen, samen met hun familie; totaal 18 pers. Beetje veel.., maar veel beter dan ‘verlaten’ thuis zitten. Gelukkig hadden we perfect weer dus alles kon naar buiten. We hebben een hele prettige dag gehad en het uitwisselen van kerstkado’s op een leuke manier opgelost (wellicht een Sinterklaas idee?);
Ieder gezin nam voor het aantal personen in het eigen gezin 1 kado mee voor een max. bedrag van NZ$10 (dit was dus slechts €5). Alles werd op een ‘hoop gegooid’ en daarna om de beurt (dmv lootjes) 1 kado openen. Als je kado je bevalt dan hou je het, en als een v.d. anderen een kado heeft dat je aantrekkelijker vind dan kies je om te ruilen. De ander mag niet weigeren en krijgt dus het cadeau v.d. gene die juist de beurt had. Om elkaar nog een beetje extra te plagen hebben we iedereen 2x een beurt laten hebben. Mits men bereid is een beetje plagen en humor te accepteren als deel van het spel heb je dikke pret; volw. met een een kinder kado, kids die elkaar ‘belagen’ om een felbegeerd item, en ‘jagen’ naar HET kado tussen de kado’s. Je weet dus van te voren nooit wie jouw meegebrachte cadeau krijgt, of waar jezelf mee thuis komt. Een ander voordeel bevindt zich op het financiële en tijds vlak; je hoeft niet meer voor alle ‘tientalle’ aanwezigen op cadeautjes jacht. Wij hebben veel gelachen en zijn uiteindelijk allemaal tevreden naar huis gegaan incl. gevulde maag want de BBQ (‘bring a plate’ – style) en Xmas Ham ontbraken natuurlijk niet..
In het oude jaar heeft Arjan
een begin gemaakt met, niet lachen, serieus (zee) vissen. Mike is een liefhebber van vissen en Arjan mag onder toeziend oog zijn lijntje uitgooien en de (spel)regels leren – ook die van de overheid want er gelden nogal wat regeltjes; bijv. max. zoveel stuks p.p. van die vis en pas vanaf een bepaalde maat mag hij meegenomen worden en anders terug gezet. De ene vis eet je wel, de ander gebruik je alleen als aas omdat ie ‘niet te vr….’ is. De regels zullen in NL wel niet veel anders zijn, maar daar hadden wij geen weet van. Affijn, meneer heeft het voorlopig naar zijn zin daar langs/op het water.
Wonder boven wonder heeft hij, ondanks de kwalitatief slechte bedden en gebrek aan fatsoenlijke stoelen om op de zitten, nog steeds geen klachten aan zijn rug. We zijn er echt over verbaasd, hebben dit in geen jaren meegemaakt. Heel, heel voorzichtig hopen we daarom wellicht ooit weer aan kamperen te kunnen denken… Het zou onze beweegbaarheid hier in NZ zeker vergroten als we bijv. eens een weekeinde een bepaalde omgeving zouden willen exploreren ipv een hotel te moeten zoeken vanwege de betere bedden. Wie weet…
Op 5 januari a.s. zou hij met zijn NZ-se job hebben moeten beginnen. Zijn werkvergunning is echter niet tijdig binnen. Gelukkig heeft zijn werkgever al vaker met dit bijltje gehakt, en maakt er geen probleem van. Hij is welkom zodra zijn vergunning binnen is. (Stiekem hoop ik dat ze hem al wel laten beginnen waarmee hij dan wellicht al wat vrije dagen zou kunnen opbouwen. Officieel mag dat natuurlijk niet.)
Erryn
heeft ‘last’ van een groei spurt. Ze heeft inmiddels 2 tandjes, zit aan het vaste voedsel en kijkt desondanks vooral ons eten van de lepel, vindt liggen géén sport meer, zitten doet ze wel zonder papa, mama, maxi cosi of kussen om zich heen en lopen liever vandaag nog los dan morgen. Eergisteren ontdekte ze hallo of dag zeggen dmv zwaaien. En dus doet ze dat met een trotse riante grijns op haar snuit! We lachen ons soms gek. Als zie iemands aandacht wil geeft ze net zolang een ‘gil’ tot ze die aandacht ook krijgt en kletst of zwaait dan. Als ze Lars ziet breekt de zon nog altijd op haar gezicht door. Arjan zei gisteren zoiets als ‘Ze begint haar deel op te eisen en bij te dragen aan persoonlijkheid in het gezin, ze is niet langer ‘bagage’ meer.
En Lars…
Hij klets nog steeds de oren van je hoofd hoor, en nu in 2 talen, maar hij is rustiger en tevreden. Loopt soms zelfs te zingen (deed hij in NL zelden) en doet af en toe spontaan uit eigen beweging bijv. de vaatwasser uitruimen!
We willen graag dat hij een sport/aktiviteit oppakt. Om uit te vinden wat hem echt zou kunnen interesseren hebben we daarom besloten dat hij een aantal dingen een poosje mag uitproberen voordat hij een keus (hoeft) maakt. Voor nu is hij begonnen met paardrijden en dat bevalt hem buitengewoon goed. De eerste keer schrok ik wel een beetje want ik verwachtte dat er net als in NL met beginners fijn in een bak begonnen zou worden. Je weet wel, lekker afgebakend, lekker veilig… Niet dus! Hij wordt op een pony gezet en daar zag ik mijn kind het hek uit rijden en de ‘wildernis’ in gaan. Gelukkig wel onder persoonlijke begeleiding maar toch… Hij kwam na een uur stralend en kwekkend terug en riep dat hij morgen wel weer wilde. Als het een beetje meezit gaat hij morgen 4 jan of overmorgen weer rijden.
Zoals zijn eerste vriendje in Snells Beach een feit werd zo kwamen vanmorgen weer 2 vriendjes spontaan de oprijlaan op om te vragen of Lars kwam spelen. Het is nog wel een beetje vroeg maar Case en Max lijken ‘in de smaak te vallen’. Wellicht een begin voor een nieuwe vriendschap met kids van ‘om de hoek’.
De container laat nog steeds op zich wachten.
We zitten dus nog steeds in een vrij leeg huis. Raar genoeg hebben we er eigenlijk geen van allen echt moeite mee. De ruimte bevalt ons eigenlijk wel, al ontbreekt natuurlijk het zit comfort wel. Tot op heden hebben we ook geen van allen een ‘diepte punt’ gehad omdat er zoveel ontbreken zou. Ik ben er van overtuigd dat het feit dat het zomer is hier het grootste deel aan bijdraagt, maar ook dat heeft ons wel verbaasd. We hadden toch wel verwacht op onze kiezen te moeten beiten om deze tijd uit te zitten. Het tegendeel is tot op heden waar. Desalniettemin (tje, dat is 1 woord) zien we inmiddels wel uit naar deze blikken trommel. Tussen nu en de volgende 2 weken zou hij binnen moeten kunnen komen… Let’s hope so! Waar we het meest naar uitzien zijn onze bedden. Hoewel we erg blij zijn met de geleende bedden, smachten we toch echt naar ons eigen bed dat toch véééeéle malen beter slaapt dan wat we nu hebben.
We hebben al bedacht dat er veel te veel in die container zit om in dit huis kwijt te kunnen. En dan heb ik het niet alleen over de ca. 40 dozen boeken die onderweg zijn (ja, ik jullie denken; welke gek neemt er nou 40 dozen met boeken mee…?!)
Vanuit het diepe zuiden groeten wij jullie, Kia Ora (=tot ziens, het ga je goed in Maori)!
Kus!
Sandra, Arjan, Lars & Erryn – pootje v. Pluck
Abonneren op:
Posts (Atom)