Snells Beach, 22 oktober 2008

En ook Sandra heeft nu een NZ telefoonnr, dus nog 1x keer onder elkaar;
Arjan 00 64 – 2 - 1042 7995
Sandra 00 64 – 2 - 1024 3221 3 – ’t is eigenlijk maar een pre-paidje om voor Arjan bereikbaar te zijn en v.v.

Ja, raar maar waar, de een heeft een cijfer meer dan de ander maar het klopt toch…


Kia Ora! (= Hallo in Maori)


Ferndale Cottage - Snells Beach (21 okt-25 nov.)
Gisteren zijn we aangekomen op ons 2e adres in Snells Beach waar we 5wk. zullen blijven. Het huisje is niet groot maar met meer ‘hart’ dan het vorige adres. Moest de vorige het hebben van tuin+(zwem)stand charme, deze vind zijn charme in de ‘warmte’ van het huisje+inrichting zelf en heeft achter in de boom en groenrijke tuin een prachtig uitzicht hoog over zee. Naast het huisje kunnen we wel rechtstreeks naar benden naar het strand, maar helaas is het hier geen zwemwater maar een ondiepte met een modderige bovenlaag die bij laag tij droog valt. Grote tegenvaller dus voor Lars en minder kans op dolfijnen spotten die we bij het 1e huisje weer wel hebben gezien.

Banenjacht
Arjan is vandaag (22 okt)naar Auckland geweest om zijn ‘recruiter’ te spreken. Dit is een soort jobhunter die zich gericht heeft op de hogere ICT banenmarkt. Ze zijn nog steeds erg enthousiast over hem en kwamen met 3 potentiële banen aan kwam. Samen met 1 vacature die Arjan zelf al had zijn dat dus 4 mogelijkheden. Afwachten wat daar uit komt.

Huizenjacht
Op huurhuizen jacht zijn we vandaag ook voor het eerst geweest. Nog weinig aantrekkelijks onder de zon voor dit moment. Het aanbod in deze regio is minder dik gezaaid dan een 20 min. zuidelijk van hier. En vanwege Pluck wordt het aanbod nog krapper. Bovendien zijn veel tuinen niet omheind en daar zijn we niet zo’n fan van. Aangezien hij graag met iedereen speelt die hij ziet bewegen…
Even doorzoeken nog.

Keuken
Ik wist al dat ik plezier een beetje gekokkerel, maar dat ook het materiaal waarmee ik kook bijdraagt aan mijn humeur, dat wist ik nog niet.… Het vorige huisje had nl. voldoende pannen in huis om eten op tafel te krijgen, maar veel bijzonders was het niet; pannen van slechte kwaliteit, een keukenmesje om je groente/vlees me te snijden maar wel een flink broodmes en een elektrisch kooktoestel die maar niet warm genoeg werd om te roerbakken (de boel stond te sudderen). Als ik hier de keuken instap, merk ik dat hier mensen eigenaar zijn die zelf ook graag koken; heerlijke zware kwaliteit pannen, een aantal SCHERPE grote messen om mee te snijden en hakken en ook hier een elektrisch kooktoestel maar deze werkt tenminste! Voor het eerst in 2 wk stond ik neuriënd en zingend in de keuken en had het dik naar mijn zin. Zowaar kwam er weer op tafel wat het moest zijn! JOEPIE!

Lars
Met Lars zijn we vandaag spelenderwijs aan de Engelse les begonnen aan de hand van dingen/gebeurtenissen die we tegen kwamen, en zowaar met een hoop lol. Toen hij de ‘th’ (van bijv. ‘the’) moest leren flapte hij zijn tong zover naar buiten dat hij op een strijdlustige Maori leek. Dikke pret dus. Hij komt tot de ontdekking dat er een hoop ENG woorden zijn die je kunt herlijden naar een NL woord. Dat maakt het voor nu een leuke aanloop. Zelfs een aantal spelregels voor de spelling van enkelvoud>meervoud vond hij duidelijk en begrijpelijk. Toen de eigenaar v.h. huisje langs kwam, die een hondje mee nam, durfde hij zomaar in het ENG een mededeling te doen mbt Pluck. Niet foutloos, maar wel begrijpelijk. Dappere vent!
Hij heeft tevens een vriendje, Scott, opgescharreld die 2 deuren verderop woont. Rustig ventje die bereid is om zich met handen en voeten verstaanbaar te maken en Lars de ruimte geeft zich in steenkolen engels uit te drukken zonder hem uit te lachen. Dat draagt bij aan de behoefte v. Lars om zich het engels meester te maken zonder zich ‘onveilig’ te voelen met zijn probeersels. Scott gaat naar dezelfde school als waar wij Lars naartoe willen sturen als we inderdaad in deze omgeving kunnen blijven. Er bestaat zelfs een (kleine) kans dat hij be Scott in de klas zou kunnen komen… Dat zou drempel verlagend kunnen werken. Wie weet.



Erryn
Onze kleine meid doet het eigenlijk heel goed. Zoals altijd snel aan de lach al is ze het autostoeltje/maxicosi inmiddels wel zat. Helaas voor haar, en voor ons, zal ze met alle geregel en gezoek naar baan/huis/auto enz. de komende tijd nog wel frequent worden ingesnoerd.

Inmiddels heeft ze wel ontdekt dat zitten een leuk ding is en komt ze met regelmaat half uit haar stoeltje omhoog. Tot haar grote frustratie kan ze natuurlijk nog niet blijven zitten. Een keer 1x raden wat ze doet; schreeuwen! En ja, ook staan levert altijd een enthousiaste lach op.



Jan en Ineke; Met de rammelsokken, hier ook op de foto te zien, heeft ze dikke pret. Speelgoed hoeven we niet meer mee te nemen, want die heeft ze al aan. Dank je wel voor deze verassing, er wordt dankbaar gebruik van gemaakt!!!

Waar we ook plezier om hebben is dat ze ons het ontbijt, maar vooral het avondeten, echt uit de mond kijkt. Vanavond hebben we naast haar bedje annex speelbox zitten eten en ze ‘kauwt’ echt met grote ogen met ons mee. Ieder hap volgend. Eigenwijs gezicht hoor zo’n kleine druif die haar eten bijna opeist.

Op dit moment heeft ze een lelijke verkoudheid te pakken; blaffen als een zeehond en snotteren bij het leven.



Vanuit het diepe zuiden groeten wij jullie. Kia Ora (=tot ziens, het ga je goed in Maori)!

Kia Ora! (= Hallo in Maori) Inmiddels zijn wij aangekomen in deze uithoek van de wereld en hebben we een paar dagen bij-slapen achter de rug. De dagen vóór vertrek waren hard werken om alles ingepakt, ingescheept, schoon en opgeleverd te krijgen. Door het afscheid en de reis er bovenop waren we behoorlijk uitgeput. Het afscheid op Schiphol was uiteraard niet zonder tranen, maar het heeft ons goedgedaan uitgezwaaid te worden door mensen die ons na staan. We zijn blij dat jullie de moed vonden om te komen, en blij met alle diep gewenste goede wensen die we meekregen. Ook jullie en alle anderen die we achter lieten wensen we met een warm hart alle goeds en een dikke knuffel! De Reis De reis is uiterst voorspoedig verlopen; erg rustige vluchten, geen vertragingen, vriendelijke douanes en voor de verandering was alle bagage nu eens gewoon waar die wezen moest. De kids hebben zich beiden ERG goed gehouden tijdens die uitputtingsslag. Ons bed in Kuala Lumpur, met dank aan Malaysian Airlines, was een regelrechte zegen! Aankomen op Auckland was een beetje spannend want wat zeg je tegen de douane als ze vragen wat je komt doen…? We hebben niet gejokt maar eerlijk antwoord gegeven, en ook daar geen centje pijn, we werden zelfs nog veel geluk gewenst bij de hele onderneming. Pluck Na het huren van een tuutje zijn we eerst naar het quarantaine station gereden waar onze 4voeter verblijft. Vriendelijke mensen bleken dat te zijn die ons meldden dat Pluck het goed maakte. We werden vooral aangemoedigd om Pluck toch een bezoekje te brengen waar we graag aan toegaven. Hij was erg blij ons te zien, lekker geknuffeld en natuurlijk balletje gooien binnen in zijn kennel. Zoals Peter hem al noemde: hij is en blijft een ‘one trick pony’. Tutukaka / 13 Okt - 21 Okt. Na een 3 uur durende rit van het vliegveld naar hier, arriveerden we net voor het donker uitgeput op ons 1e adres dat een lot uit de loterij bleek te zijn. Het voorziet in alle gewenste faciliteiten, al is het geen luxe inrichting en is de keuken niet goed geweldig voorzien van toebehoren, de sfeer en lokatie maken alles goed! De tuin, met een aantal prachtige OUDE bomen, sluit direct aan op strand+zee en bevat o.a. een schommel van een oude autoband. Lars is er helemaal mee in zijn nopjes en hangt momenteel luid zingend en tevreden heen en weer te slingeren. Wat moet je ook anders; Gaaf uitzicht, zonnetje, strandje, boompjes, puik weer en voor dit moment nog vakantie ook.… ’s Morgens bij afnemend tij met papa of mama over de rotsen struinen is ook één van de plezierigere bezigheden voor hem. Vanmorgen stond hij blij op een rots uit te kijken over zee en rotsen en zei met glinsterende ogen en open gespreide armen ‘Mam, zo hoort het leven te zijn; lekker buiten’. Heerlijk om hem zo te zien genieten! Gisteren, 17/10 heeft hij van zijn eigen gespaarde centjes (door papa en mama even veranders in NZ$) zijn eerste surfers uitrusting gekocht. Staat stoer joh! Wat wordt hij toch snel groot! We verwachten heus nog wel een moeilijke periode met/voor hem, maar voor dit moment is ‘ie tevreden en gezellig. Dat hebben we alvast mooi meegenomen. Inkopen doen - ’s lands wijs, ’s lands eer? Tja, daar sta je dan, in de supermarkt met al je NL/EU consumptie gewoonten en (merken) voorkeuren. Ging je voorheen zoef zoef door de winkels, gewoon omdat je wist wat en welk merk je hebben wilde, nu sta je voor schappen met net als in Amerika nog meer keuze binnen dezelfde product(groep)en die totaal vreemd zijn. Uiteraard lopen de prijzen sterk uiteen. - Het rare is dat het lang niet altijd zo is dat een grotere verpakking ook voordeliger is; hier kun je bijv. beter 2x een pondspak suiker nemen, dan 1x een kg zak. Rekenen dus, en wel bij alles! - Waar ik vroeger gewoon suddervlees pakte, daar blijken ze hier 3 verschillende soorten in de schappen te hebben liggen met bijv. extra vermeldingen zoals ‘cravy meat’. Nou weet ik heus wel wat cravy is, maar waar zich dat uit in smaak-, bereiding- of kwaliteitsverschil…, Joost mag het weten. - Mayonaise, weet ik nog van ons bezoek in 2006, kennen ze hier ook als zoetig. Wij moeten er niet aan denken…, zoete mayo op ons bord. Sta je daar met 20 merken en soorten… Have your pick! - Wel eens van ‘parsnip’ gehoord? Ik wel, maar nooit gegeten en al helemaal niet klaar gemaakt. Behoort hier tot de betaalbare groenten van dit moment. Maar wat moet ik ermee?! Er zit ergens in de container zo’n fijn Engelstalig kookboek van meneer Jamie Oliver voor het dagelijkse koken, speciaal voor NZ aangeschaft, staan echt een aantal recepten met parsnip in, maar daar heb ik nu natuurlijk niets aan… Aangezien we voorlopig geen internet hebben kom ik dus ook niet zo gauw aan recepten… - Gisteren bij een groentezaak meerdere voor ons nieuwe producten gezien; tamarillos, yams in een ‘giftig’ roodroze kleurtje en andere maten en kleuren, een groen meloenachtig ‘ding’ waarvan ik de naam vergeten ben.. Leuk! Gaan we allemaal een keer uitproberen.… Soms gedraag ik me gewoon blond en vraag aan een voorbijganger wat iets is, hoe het smaakt en hoe te bereiden of te gebruiken. De meesten kijken verbaasd op bij de vraag, maar vinden het daarna erg leuk om je vooruit te helpen. We zullen wel een aantal keren ons neus stoten met kwaliteit v. producten/merken of geheel nieuwe producten, maar dat vind ik eigenlijk wel leuk. Helaas is boodschappen doen nu dus wel een tijdrovend karweitje waar je algauw een uurtje aan kwijt bent. Een ontdekkingsreis voor mij, maar geen feest dus voor Lars, Erryn en Arjan Klinkt allemaal als een leuk verhaal. En ja, we hebben het momenteel ook naar ons zin. Maar als ’s avonds de kids naar bed zijn en we hebben tijd om stil te zitten en wat na te denken, dan is een raar gevoel natuurlijk ook deel van het verhaal. We ervaren een ‘tussen wal en schip’ gevoel; in NL hebben we ‘geen leven’ meer…, maar hier is er ook nog geen. Het woord ‘thuis’ heeft geen invulling en soms mis je simpele dingen of natuurlijk mensen van thuis. Werk, school en een eigen stek hebben zodat we onze spullen kunnen laten overkomen zou meehelpen aan een verbetering op dat punt. Vandaag, 17 oktober, gaat Arjan in Whangarei naar een internet cafe om de actuele vacatures te bekijken en zijn ‘recruiter’ aan het werk te zetten en ook om deze mail te versturen en op de blog zetten. We hopen dat dat op een acceptabele termijn wat kan gaan opleveren… Arjan hoopt van harte dat hij op management nivo wat kan vinden zodat hij niet snel/vaak daadwerkelijk hoeft te programmeren. Want jawel…hij heeft een primeur; voor het eerst in meer dan 20 jaar heeft hij daar (programmeren dus) helemaal géén zin in. Wat niet wegneemt dat als hij op kortere termijn alleen daarin een job kan vinden, hij dat natuurlijk wel serieus overwegen zal. Vanuit het diepe zuiden groeten wij jullie. Kia Ora (=tot ziens, het ga je goed in Maori)!