Kia Ora! (= Hallo in Maori) Inmiddels zijn wij aangekomen in deze uithoek van de wereld en hebben we een paar dagen bij-slapen achter de rug. De dagen vóór vertrek waren hard werken om alles ingepakt, ingescheept, schoon en opgeleverd te krijgen. Door het afscheid en de reis er bovenop waren we behoorlijk uitgeput. Het afscheid op Schiphol was uiteraard niet zonder tranen, maar het heeft ons goedgedaan uitgezwaaid te worden door mensen die ons na staan. We zijn blij dat jullie de moed vonden om te komen, en blij met alle diep gewenste goede wensen die we meekregen. Ook jullie en alle anderen die we achter lieten wensen we met een warm hart alle goeds en een dikke knuffel! De Reis De reis is uiterst voorspoedig verlopen; erg rustige vluchten, geen vertragingen, vriendelijke douanes en voor de verandering was alle bagage nu eens gewoon waar die wezen moest. De kids hebben zich beiden ERG goed gehouden tijdens die uitputtingsslag. Ons bed in Kuala Lumpur, met dank aan Malaysian Airlines, was een regelrechte zegen! Aankomen op Auckland was een beetje spannend want wat zeg je tegen de douane als ze vragen wat je komt doen…? We hebben niet gejokt maar eerlijk antwoord gegeven, en ook daar geen centje pijn, we werden zelfs nog veel geluk gewenst bij de hele onderneming. Pluck Na het huren van een tuutje zijn we eerst naar het quarantaine station gereden waar onze 4voeter verblijft. Vriendelijke mensen bleken dat te zijn die ons meldden dat Pluck het goed maakte. We werden vooral aangemoedigd om Pluck toch een bezoekje te brengen waar we graag aan toegaven. Hij was erg blij ons te zien, lekker geknuffeld en natuurlijk balletje gooien binnen in zijn kennel. Zoals Peter hem al noemde: hij is en blijft een ‘one trick pony’. Tutukaka / 13 Okt - 21 Okt. Na een 3 uur durende rit van het vliegveld naar hier, arriveerden we net voor het donker uitgeput op ons 1e adres dat een lot uit de loterij bleek te zijn. Het voorziet in alle gewenste faciliteiten, al is het geen luxe inrichting en is de keuken niet goed geweldig voorzien van toebehoren, de sfeer en lokatie maken alles goed! De tuin, met een aantal prachtige OUDE bomen, sluit direct aan op strand+zee en bevat o.a. een schommel van een oude autoband. Lars is er helemaal mee in zijn nopjes en hangt momenteel luid zingend en tevreden heen en weer te slingeren. Wat moet je ook anders; Gaaf uitzicht, zonnetje, strandje, boompjes, puik weer en voor dit moment nog vakantie ook.… ’s Morgens bij afnemend tij met papa of mama over de rotsen struinen is ook één van de plezierigere bezigheden voor hem. Vanmorgen stond hij blij op een rots uit te kijken over zee en rotsen en zei met glinsterende ogen en open gespreide armen ‘Mam, zo hoort het leven te zijn; lekker buiten’. Heerlijk om hem zo te zien genieten! Gisteren, 17/10 heeft hij van zijn eigen gespaarde centjes (door papa en mama even veranders in NZ$) zijn eerste surfers uitrusting gekocht. Staat stoer joh! Wat wordt hij toch snel groot! We verwachten heus nog wel een moeilijke periode met/voor hem, maar voor dit moment is ‘ie tevreden en gezellig. Dat hebben we alvast mooi meegenomen. Inkopen doen - ’s lands wijs, ’s lands eer? Tja, daar sta je dan, in de supermarkt met al je NL/EU consumptie gewoonten en (merken) voorkeuren. Ging je voorheen zoef zoef door de winkels, gewoon omdat je wist wat en welk merk je hebben wilde, nu sta je voor schappen met net als in Amerika nog meer keuze binnen dezelfde product(groep)en die totaal vreemd zijn. Uiteraard lopen de prijzen sterk uiteen. - Het rare is dat het lang niet altijd zo is dat een grotere verpakking ook voordeliger is; hier kun je bijv. beter 2x een pondspak suiker nemen, dan 1x een kg zak. Rekenen dus, en wel bij alles! - Waar ik vroeger gewoon suddervlees pakte, daar blijken ze hier 3 verschillende soorten in de schappen te hebben liggen met bijv. extra vermeldingen zoals ‘cravy meat’. Nou weet ik heus wel wat cravy is, maar waar zich dat uit in smaak-, bereiding- of kwaliteitsverschil…, Joost mag het weten. - Mayonaise, weet ik nog van ons bezoek in 2006, kennen ze hier ook als zoetig. Wij moeten er niet aan denken…, zoete mayo op ons bord. Sta je daar met 20 merken en soorten… Have your pick! - Wel eens van ‘parsnip’ gehoord? Ik wel, maar nooit gegeten en al helemaal niet klaar gemaakt. Behoort hier tot de betaalbare groenten van dit moment. Maar wat moet ik ermee?! Er zit ergens in de container zo’n fijn Engelstalig kookboek van meneer Jamie Oliver voor het dagelijkse koken, speciaal voor NZ aangeschaft, staan echt een aantal recepten met parsnip in, maar daar heb ik nu natuurlijk niets aan… Aangezien we voorlopig geen internet hebben kom ik dus ook niet zo gauw aan recepten… - Gisteren bij een groentezaak meerdere voor ons nieuwe producten gezien; tamarillos, yams in een ‘giftig’ roodroze kleurtje en andere maten en kleuren, een groen meloenachtig ‘ding’ waarvan ik de naam vergeten ben.. Leuk! Gaan we allemaal een keer uitproberen.… Soms gedraag ik me gewoon blond en vraag aan een voorbijganger wat iets is, hoe het smaakt en hoe te bereiden of te gebruiken. De meesten kijken verbaasd op bij de vraag, maar vinden het daarna erg leuk om je vooruit te helpen. We zullen wel een aantal keren ons neus stoten met kwaliteit v. producten/merken of geheel nieuwe producten, maar dat vind ik eigenlijk wel leuk. Helaas is boodschappen doen nu dus wel een tijdrovend karweitje waar je algauw een uurtje aan kwijt bent. Een ontdekkingsreis voor mij, maar geen feest dus voor Lars, Erryn en Arjan Klinkt allemaal als een leuk verhaal. En ja, we hebben het momenteel ook naar ons zin. Maar als ’s avonds de kids naar bed zijn en we hebben tijd om stil te zitten en wat na te denken, dan is een raar gevoel natuurlijk ook deel van het verhaal. We ervaren een ‘tussen wal en schip’ gevoel; in NL hebben we ‘geen leven’ meer…, maar hier is er ook nog geen. Het woord ‘thuis’ heeft geen invulling en soms mis je simpele dingen of natuurlijk mensen van thuis. Werk, school en een eigen stek hebben zodat we onze spullen kunnen laten overkomen zou meehelpen aan een verbetering op dat punt. Vandaag, 17 oktober, gaat Arjan in Whangarei naar een internet cafe om de actuele vacatures te bekijken en zijn ‘recruiter’ aan het werk te zetten en ook om deze mail te versturen en op de blog zetten. We hopen dat dat op een acceptabele termijn wat kan gaan opleveren… Arjan hoopt van harte dat hij op management nivo wat kan vinden zodat hij niet snel/vaak daadwerkelijk hoeft te programmeren. Want jawel…hij heeft een primeur; voor het eerst in meer dan 20 jaar heeft hij daar (programmeren dus) helemaal géén zin in. Wat niet wegneemt dat als hij op kortere termijn alleen daarin een job kan vinden, hij dat natuurlijk wel serieus overwegen zal. Vanuit het diepe zuiden groeten wij jullie. Kia Ora (=tot ziens, het ga je goed in Maori)!