Snells Beach, 22 oktober 2008

En ook Sandra heeft nu een NZ telefoonnr, dus nog 1x keer onder elkaar;
Arjan 00 64 – 2 - 1042 7995
Sandra 00 64 – 2 - 1024 3221 3 – ’t is eigenlijk maar een pre-paidje om voor Arjan bereikbaar te zijn en v.v.

Ja, raar maar waar, de een heeft een cijfer meer dan de ander maar het klopt toch…


Kia Ora! (= Hallo in Maori)


Ferndale Cottage - Snells Beach (21 okt-25 nov.)
Gisteren zijn we aangekomen op ons 2e adres in Snells Beach waar we 5wk. zullen blijven. Het huisje is niet groot maar met meer ‘hart’ dan het vorige adres. Moest de vorige het hebben van tuin+(zwem)stand charme, deze vind zijn charme in de ‘warmte’ van het huisje+inrichting zelf en heeft achter in de boom en groenrijke tuin een prachtig uitzicht hoog over zee. Naast het huisje kunnen we wel rechtstreeks naar benden naar het strand, maar helaas is het hier geen zwemwater maar een ondiepte met een modderige bovenlaag die bij laag tij droog valt. Grote tegenvaller dus voor Lars en minder kans op dolfijnen spotten die we bij het 1e huisje weer wel hebben gezien.

Banenjacht
Arjan is vandaag (22 okt)naar Auckland geweest om zijn ‘recruiter’ te spreken. Dit is een soort jobhunter die zich gericht heeft op de hogere ICT banenmarkt. Ze zijn nog steeds erg enthousiast over hem en kwamen met 3 potentiële banen aan kwam. Samen met 1 vacature die Arjan zelf al had zijn dat dus 4 mogelijkheden. Afwachten wat daar uit komt.

Huizenjacht
Op huurhuizen jacht zijn we vandaag ook voor het eerst geweest. Nog weinig aantrekkelijks onder de zon voor dit moment. Het aanbod in deze regio is minder dik gezaaid dan een 20 min. zuidelijk van hier. En vanwege Pluck wordt het aanbod nog krapper. Bovendien zijn veel tuinen niet omheind en daar zijn we niet zo’n fan van. Aangezien hij graag met iedereen speelt die hij ziet bewegen…
Even doorzoeken nog.

Keuken
Ik wist al dat ik plezier een beetje gekokkerel, maar dat ook het materiaal waarmee ik kook bijdraagt aan mijn humeur, dat wist ik nog niet.… Het vorige huisje had nl. voldoende pannen in huis om eten op tafel te krijgen, maar veel bijzonders was het niet; pannen van slechte kwaliteit, een keukenmesje om je groente/vlees me te snijden maar wel een flink broodmes en een elektrisch kooktoestel die maar niet warm genoeg werd om te roerbakken (de boel stond te sudderen). Als ik hier de keuken instap, merk ik dat hier mensen eigenaar zijn die zelf ook graag koken; heerlijke zware kwaliteit pannen, een aantal SCHERPE grote messen om mee te snijden en hakken en ook hier een elektrisch kooktoestel maar deze werkt tenminste! Voor het eerst in 2 wk stond ik neuriënd en zingend in de keuken en had het dik naar mijn zin. Zowaar kwam er weer op tafel wat het moest zijn! JOEPIE!

Lars
Met Lars zijn we vandaag spelenderwijs aan de Engelse les begonnen aan de hand van dingen/gebeurtenissen die we tegen kwamen, en zowaar met een hoop lol. Toen hij de ‘th’ (van bijv. ‘the’) moest leren flapte hij zijn tong zover naar buiten dat hij op een strijdlustige Maori leek. Dikke pret dus. Hij komt tot de ontdekking dat er een hoop ENG woorden zijn die je kunt herlijden naar een NL woord. Dat maakt het voor nu een leuke aanloop. Zelfs een aantal spelregels voor de spelling van enkelvoud>meervoud vond hij duidelijk en begrijpelijk. Toen de eigenaar v.h. huisje langs kwam, die een hondje mee nam, durfde hij zomaar in het ENG een mededeling te doen mbt Pluck. Niet foutloos, maar wel begrijpelijk. Dappere vent!
Hij heeft tevens een vriendje, Scott, opgescharreld die 2 deuren verderop woont. Rustig ventje die bereid is om zich met handen en voeten verstaanbaar te maken en Lars de ruimte geeft zich in steenkolen engels uit te drukken zonder hem uit te lachen. Dat draagt bij aan de behoefte v. Lars om zich het engels meester te maken zonder zich ‘onveilig’ te voelen met zijn probeersels. Scott gaat naar dezelfde school als waar wij Lars naartoe willen sturen als we inderdaad in deze omgeving kunnen blijven. Er bestaat zelfs een (kleine) kans dat hij be Scott in de klas zou kunnen komen… Dat zou drempel verlagend kunnen werken. Wie weet.



Erryn
Onze kleine meid doet het eigenlijk heel goed. Zoals altijd snel aan de lach al is ze het autostoeltje/maxicosi inmiddels wel zat. Helaas voor haar, en voor ons, zal ze met alle geregel en gezoek naar baan/huis/auto enz. de komende tijd nog wel frequent worden ingesnoerd.

Inmiddels heeft ze wel ontdekt dat zitten een leuk ding is en komt ze met regelmaat half uit haar stoeltje omhoog. Tot haar grote frustratie kan ze natuurlijk nog niet blijven zitten. Een keer 1x raden wat ze doet; schreeuwen! En ja, ook staan levert altijd een enthousiaste lach op.



Jan en Ineke; Met de rammelsokken, hier ook op de foto te zien, heeft ze dikke pret. Speelgoed hoeven we niet meer mee te nemen, want die heeft ze al aan. Dank je wel voor deze verassing, er wordt dankbaar gebruik van gemaakt!!!

Waar we ook plezier om hebben is dat ze ons het ontbijt, maar vooral het avondeten, echt uit de mond kijkt. Vanavond hebben we naast haar bedje annex speelbox zitten eten en ze ‘kauwt’ echt met grote ogen met ons mee. Ieder hap volgend. Eigenwijs gezicht hoor zo’n kleine druif die haar eten bijna opeist.

Op dit moment heeft ze een lelijke verkoudheid te pakken; blaffen als een zeehond en snotteren bij het leven.



Vanuit het diepe zuiden groeten wij jullie. Kia Ora (=tot ziens, het ga je goed in Maori)!